تست مشاعی

مهم‌ترین سوال مدیران ارشد در عصر هوش مصنوعی نباید این باشد که «چگونه از AI استفاده کنیم؟»، بلکه پرسش مهم این است که: «وقتی همه رقبای ما به فناوری‌های مشابه هوش مصنوعی دسترسی دارند، مزیت رقابتی ما چه خواهد بود؟» این سوال، بیش از آنکه یک سوال فناورانه باشد، یک سوال استراتژیک درباره آینده برند است. به‌طور سنتی شرکت‌های بزرگ مزیت رقابتی خود را برپایه اندازه شرکت، میزان سرمایه، بهره‌مندی از فناوری، نیروی انسانی متخصص، شبکه توزیع، مدیریت داده و تبلیغات ساخته‌اند. اما هوش مصنوعی در حال تغییر این مزیت‌هاست.

تامین مالی زنجیره تامین (SCF: Supply Chain Finance) به مجموعه‌ای از روش‌ها و ابزارهای تامین مالی گفته می‌شود که به بهبود جریان نقدی و دسترسی به سرمایه درگردش بنگاه‌های اقتصادی در زنجیره تامین کمک می‌کند. گاه تامین‌کننده کالا یا خدمت، بهای آن را با تاخیر (گاه چندماهه) دریافت می‌کند؛ در چنین شرایطی SCF با روش‌های مختلف، از تامین مالی مطالبات و سفارش خرید گرفته تا تامین مالی موجودی و ابزارهای مبتنی‌بر تعهد پرداخت، دسترسی اعضای زنجیره به منابع مالی را تسهیل می‌کند. درنتیجه، هم کسب‌وکار تامین‌کننده (به‌ویژه کسب‌وکارهای خرد و متوسط) به پول خود می‌رسد و هم خریدار می‌تواند جریان نقدی و سرمایه در گردش خود را بهتر مدیریت کند.

انتقال وجه بین‌المللی یکی از خدمات مهم و پرکاربرد نظام بانکی است؛ افراد برای پرداخت هزینه‌های تحصیل، خرید کالا و خدمات یا انجام تعهدات مالی از آن استفاده می‌کنند و شرکت‌ها نیز برای انجام معاملات تجاری و پرداخت به تامین‌کنندگان خارجی به انتقال وجه بین‌المللی نیاز دارند. با این حال، آنچه مشتری می‌بیند، یعنی ثبت درخواست و مشاهده نتیجه آن، فقط بخش کوچکی از فرآیندی است که شامل مجموعه‌ای از بانک‌ها، پیام‌های مالی، کنترل‌های قانونی و زیرساخت‌های تسویه می‌شود. در این یادداشت، به مسیر پرداخت‌های بین‌المللی می‌پردازیم.

یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های افراد و شرکت‌ها، که در ترازنامه یا صورت‌حساب‌های بانکی نیز دیده نمی‌شود، اعتبار آنهاست. این سرمایه که درنتیجه رفتار و تصمیمات به‌تدریج کسب می‌شود، می‌تواند بر روابط تجاری، دسترسی به منابع مالی و درنهایت نتایج اقتصادی آنها اثر بگذارد. در این یادداشت به ابعاد این سرمایه ناملموس می‌پردازیم. منظور از اعتبار در این یادداشت، صرفا اعتبار بانکی یا امتیاز اعتباری نیست، بلکه ارزیابی دیگران از قابل‌اعتماد بودن، خوش‌قولی و رفتار یک فرد یا شرکت را نیز دربرمی‌گیرد.

دهه‌های ۴۰ و ۵۰ شمسی یکی از دوره‌های مهم رشد صنعتی ایران بود. افزایش درآمدهای نفتی، ارتباط با اقتصاد جهانی، افزایش قدرت خرید و دسترسی به شبکه‌های مالی و تامین، فضای مساعدی برای سرمایه‌گذاری ایجاد کرده بود. در همین دوره، گروهی از فعالان بازار به‌سمت تولید صنعتی حرکت کردند و  برخی خانواده‌ها کسب‌وکارهایی شکل دادند که به بازارهای صادراتی نیز راه یافتند. علت این رشد درکنار ویژگی‌های شخصی کارآفرینان، همسویی خانواده، بنگاه، محیط کسب‌وکار و نهادهای اقتصادی بود.

آنچه جهان را از نخستین سپیده‌دم آفرینش تا امروز از فروپاشی نگاه داشته است، نه خودِ اجزا، که پیوندی است که در میان آنها جاری است؛ پیوندی که در خاموشی اثر می‌گذارد و شاید درست از همین رو، کمتر به چشم می‌آید. رودخانه، نامِ پیوستنِ قطره‌هاست؛ هیچ قطره‌ای به‌تنهایی رود نمی‌شود، اما هر قطره، با پیوستن به قطره‌ای دیگر، جریانی می‌آفریند که سنگ را می‌شکافد، خاک را بارور می‌کند و زندگی را در مسیر خویش می‌پراکند. جنگل نیز انبوهی از درختان نیست؛ شبکه‌ای زنده از ریشه‌هاست که در تاریکی، پیش از آنکه شاخه‌ای سر به آسمان بردارد، یکدیگر را می‌یابند و ماندگاریِ خویش را به ماندگاریِ یکدیگر گره می‌زنند. اگر همه سلول‌های یک بدن را بشناسیم، هنوز زندگی را نشناخته‌ایم؛ زیرا حیات، در هیچ سلولی اقامت ندارد، بلکه در گفت‌وگوی بی‌وقفه‌ای جریان می‌یابد که میان آنها برقرار است. شاید انسان نیز از این قانون برکنار نباشد؛ شاید آنچه ما "تنهایی" می‌نامیم، نه کمبودِ آدم‌ها، که گسستنِ رشته‌هایی باشد که جان، بی‌آنها، اندک‌اندک تابِ ایستادگی از کف می‌دهد.

بسیاری از برنامه‌های تحول سازمانی به‌خاطر اختلاف‌های پنهان در تیم مدیریت شکست می‌خورند. مدیران ارشد گاه تصور می‌کنند درباره ضرورت تغییر، دامنه آن و شیوه اجرا همنظر هستند، اما در پیاده‌سازی برنامه متوجه می‌شوند که هرکدام تصویر متفاوتی از آینده سازمان در ذهن داشته‌اند. یادداشت حاضر ضمن بررسی ابعاد توافق‌های کاذب، پنج گام برای دستیابی به توافقی روشن و قابل‌اجرا پیشنهاد می‌دهد.

هوش مصنوعی به یکی از محورهای تصمیم‌گیری سازمان‌ها تبدیل شده است و شرکت‌ها برای افزایش بهره‌وری، کاهش هزینه و بهبود تجربه مشتری به سراغ آن می‌روند. اما موفقیت این ابزار با خرید فناوری به‌تنهایی به دست نمی‌آید. در این یادداشت، به وجوه مهم استفاده هوشمندانه از ابزارهای هوش مصنوعی برای تحول سازمانی می‌پردازیم.

سازمان‌ها زمانی شکست می‌خورند که سرعت تغییر محیط از سرعت یادگیری و تصمیم‌گیری آنها پیشی می‌گیرد. مدیران می‌دانند که فناوری، مشتریان و قوانین همگی تغییر می‌کنند و حتی تهدیدهای سایبری هر روز شکل تازه‌ای پیدا می‌کنند؛ اما مساله این است که بسیاری از سازمان‌ها به‌موقع و به‌طور مناسب واکنش نشان نمی‌دهند. شرکت‌های موفق نشان داده‌اند که مزیت رقابتی امروز،‌ بیش از هر زمان دیگری به توانایی اصلاح هوشمندانه مسیر، پیش از اجبار بازار وابسته است. این جوهره چابکی راهبردی (Strategy Agility) است که در یادداشت حاضر به آن می‌پردازیم.